Met elke steek een stap verder
Sammy heeft een zachte, open uitstraling. Soms zoekt ze even naar de juiste woorden of vertaalt ze iets vanuit het Thais op haar telefoon. “Ik kom nu ruim een jaar bij Waardevol Werk van Buurts,” vertelt ze. “Ik woon vlak bij Huis van de Wijk Da Vinci en kwam daar regelmatig. Op een dag zei de maatschappelijk werker: misschien is het naaiatelier van Buurts iets voor jou.” Dat bleek een schot in de roos.
Van keuken naar stilstand
Sammy werkte jaren als kok in een Thais restaurant. “Ik houd ontzettend van koken en werkte alle bonnetjes altijd supersnel weg. Dat kon ik goed, hard werken.” Het tempo en de drukte pasten bij haar, tot haar lichaam tegen begon te werken. “Op een gegeven moment lukte het me ineens niet meer om overzicht te houden en werd ik vaak duizelig. Mijn collega begon over me te klagen. Ik voelde me ontzettend rot daarover.”
Sammy besloot rustiger werk te zoeken en ging aan de slag als schoonmaakster op Schiphol. Maar ook daar ging het mis. “Op een dag stond ik toiletten schoon te maken toen ik me ineens niet lekker voelde en moest spugen: ik bleek een hartinfarct te hebben.” Vanaf dat moment lukte werken helemaal niet meer en kwam Sammy thuis te zitten.
Kleine wereld
De periode daarna was zwaar. Sammy zat alleen thuis en raakte steeds meer op zichzelf aangewezen. “Ik miste mijn familie in Thailand. Ik had veel verdriet en moest vaak huilen.” Haar wereld werd kleiner en stiller.
Langzaam gleed ze in een depressie. “Ik werd angstig en durfde niet meer naar buiten.” Jarenlang speelde haar leven zich vooral binnenshuis af. “Dat was niet goed voor mij.” Pas toen er via maatschappelijk werk weer iemand met haar meekeek, kwam er voorzichtig beweging terug.
Rust en ritme
Inmiddels werkt ze twee dagen per week bij Waardevol werk in Cruquius. Daarnaast sport Sammy en krijgt ze mentale begeleiding. Het verschil met die periode thuis is groot. “Ik ben echt blij dat ik hier ben. Het is zoveel beter dan in mijn eentje thuiszitten.”
In het naaiatelier heeft ze een plek gevonden die bij haar past. Ze maakt kussentjes en sleutelhangers en helpt daarnaast met inpakwerk. “Ik vind het leuk. Ik ben lekker bezig.”
Naaimachine
Sammy werkt samen met Irina, die haar stap voor stap begeleidt. “Irina stelt me altijd gerust, zegt dat we geen haast hebben. Als ik iets niet begrijp, kan ik het aan haar vragen.” Die rust en aandacht geven Sammy vertrouwen. “Irina zegt regelmatig dat ik het goed doe. Dat is fijn om te horen.” Eerder volgde ze een keer naailes op de machine, maar dat ging te snel. “Ik kon de stappen niet onthouden.” Nu krijgt Sammy de ruimte om in haar eigen tempo te leren, en dat werkt. De naaimachine komt langzaam weer in beeld.
Vooruitkijken
“Ik ben trots dat ik nu een beetje kan naaien met de hand.” Het zijn kleine stappen, maar ze betekenen veel voor Sammy. Glimlachend: “Ik kan nu ook mijn eigen kleding verstellen. Dat is echt fijn want het scheelt veel geld.”
Het contact met anderen blijft soms nog zoeken, maar ook daarin ziet ze vooruitgang. “Ik begrijp mensen niet altijd goed, maar dat komt wel.” Vooruitkijkend heeft ze een duidelijke wens. “Uiteindelijk wil ik graag met een naaimachine leren werken. Dat is mijn droom. Ze gaan het me hier leren. Stap voor stap.”